मृगजळ...

सुंदर जीवनाची कल्पना
माझ्यासाठी मृगजलासारखी आहे.
तिच्यामागे धावण्यातच आयुष्य निघून गेले,
एक स्वप्न जे अनुभवता नाही आले.
अगदी उर फाटेपर्यंत धावलो,
पण कधी हाती नाही आले.
हृदयाची धडधड मंदावली,
श्वासही रुंदावला आहे.
पायांनी साथ सोडली, पण
डोळे अजूनही त्या मृगजलाचा
पाठलाग करत आहेत.
मन अजूनही त्या स्वप्नामागे धावतय.
व्यवहारी मेंदू अव्यवहारी मनाला समजावतोय
"अरे वेड्या डोळे उघड, सत्याला समोरा जा."
पण मन काही ऐकत नाही.
कारण त्यालाही माहिती आहे...
हे मृगजलच त्याच्या जगण्याचा आधार आहे,
डोळे उघडले की स्वप्न संपेल,
जगण्याची उमेद संपेल,
स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी घेतलेली धाव संपेल.
म्हणून मी पुन्हा धावतोय,
व्यवहारी जगाचे न ऐकता,
मृगजळ हाती येईपर्यंत, किंवा...
हृदयाची धडधड थांबेपर्यंत...