माणसाने एकदातरी
माणसाने एकदातरी
झाडासारख जगाव.
जमिनीवर पाय रोऊन
आकाशाकडे झेपाव.
माणसाने एकदातरी
झाड होऊन पहाव.
दुस-यांना सावली देऊन
उन्हात उभ रहाव.
माणसाने एकदातरी
चंदन होऊन झिजाव.
दुस-याला शीतलता देऊन
स्वत: सरणात निजावं.
माणसाने एकदातरी
पाषाणासारख व्हावं.
मंदिरातली मूर्ती
कधी पायरीही बनाव.
मंगळवार, २७ जुलै, २०१०
मंगळवार, २० जुलै, २०१०
रात दिन तुझी आस
रात दिन तुझी आस,
सारा तुझाच हा भास.
माझा होऊनिया श्वास
सखे वाहतेस तूच.
तू काळीज, तू स्पंदन,
तूच प्राण, तू जीवन.
माझ्या डोळ्यांतून जग
सखे पाहतेस तूच.
तू या अधरांचे स्मित,
जन्मोजन्मीची तू मित.
माझ्या वेदनाही सा-या
सखे साहतेस तूच.
तूच सोशिक धरणी
पूज्य जगत-जननी.
माझ्या मनीच्या राउळी
सखे राहतेस तूच.
सारा तुझाच हा भास.
माझा होऊनिया श्वास
सखे वाहतेस तूच.
तू काळीज, तू स्पंदन,
तूच प्राण, तू जीवन.
माझ्या डोळ्यांतून जग
सखे पाहतेस तूच.
तू या अधरांचे स्मित,
जन्मोजन्मीची तू मित.
माझ्या वेदनाही सा-या
सखे साहतेस तूच.
तूच सोशिक धरणी
पूज्य जगत-जननी.
माझ्या मनीच्या राउळी
सखे राहतेस तूच.
याची सदस्यत्व घ्या:
पोस्ट (Atom)