आम्हा गरीबांचे बघा
सारे पत्त्यांचे बंगले.
वेदनेच्या पायावर
सा-या सुखांचे ईमले.
शीळ्या भाकरीचा घास,
तेही तुकडे जळके.
चार कुडाच्या या भिंती,
वर छप्पर गळके.
काजळल्या कन्दिलाचा
प्रकाशही काजळला.
सुख - सौख्याचा आस्वाद
आम्हा कधी ना कळला.
असे जग हे स्वप्नांचे
सारा स्वप्नांचाच खेळ.
आसु आणि हासूमध्ये
कधी नसतोय मेळ.
आम्हासाठी जीवन हे
अळवावरचे पाणी.
जगजेठी ना साहते,
सखी वाटते विराणी...
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा