ज्ञानियांच्या मेळ्यामध्ये
मी हो अज्ञानी भाबडा.
तुम्हा रुचेल कसा हो
माझा भाव हा रांगडा.
तुम्ही शाल मखमली,
मी हो फाटके घोंगडे.
का हो ज्ञान मेळ्यात या
मला करता नागडे.
जन्म अंधारात गेला,
माझे सूर्याशी वाकडे.
जरा समजून घ्यावे
हेची तुम्हासी साकडे.
जरा सरावुद्या हात,
नीट वळू द्यावे शब्द.
मग करेन जीवन
तुम्हासाठी ओवीबद्ध.
याची सदस्यत्व घ्या:
टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
एक कविता माझी
एक कविता माझी: माझिया मनात तिचीच सय भेटते परी बोलणे नाही भासे जरी ती अवखळ झरा वाहणे तिचे उथळ नाही नयनी जरी दिसती भाव खट्याळ हृदयात कारुण्य ...
-
प्रियकराची हजार लफडी प्रेयसीचे हजार नखरे म्हणून म्हणतो ऐका माझे या वाटेवर न गेलेलेच बरे. तो म्हणतो मी चुकलोच नाही ती म्हणते फक्त माझेच खरे. ...
-
सुगंधाने चिंब केले माझे मन जिने तो पारीजाताचा दरवळ तू आहेस. दृष्टिहीन डोळ्यांना सुख स्वप्न दिले जिने ती रातराणी तू आहेस. निवडुंगाच्या काटयां...
-
कितीक प्रमाद घडले माझे मार्ग दाखवी खरा. आलो शरण तुला ईश्वरा... तुझी कृपा नर जन्मी घातले, सुख दु:खाचे दिवस दाविले. क्रुतघ्न मी पण तुला विस्मर...
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा