मध्यान्हिच्या या तप्त ऊन्हात
आज मला चालायचे आहे.
कोणास ठाउक ऊद्या नशिबी
पहाटेचे ऊन आहे की नाही?
द्वेषाच्या विषारी काट्यांवर आज
अनवानी प्रवास करायचा आहे.
कोणास ठाउक ऊद्या नशिबी
पाकळी फुलाची आहे की नाही?
दु:खाच्या या वडवानलात
आज मनसोक्त भिजायचे आहे.
कोणास ठाउक ऊद्या नशिबी
शीतल प्रेमधारा आहे की नाही?
अपमानाचे हलाहल आज
आकन्ठ प्राशन करायचे आहे.
कोणास ठाउक ऊद्या नशिबी
संजीवक अम्रुतधारा आहे की नाही?
स्वार्थाने दुषित झालेली ही हवा
ऊरात भरुन घ्यायची आहे.
कोणास ठाउक ऊद्या नशिबी
निर्मल वारा आहे की नाही?
वाट्यास येणारा प्रत्येक कटू क्षण
मला हसत जगायचा आहे.
कोणास ठाउक ऊद्या नशिबी
जीवन जगणे आहे की नाही?
गुरुवार, २३ एप्रिल, २००९
याची सदस्यत्व घ्या:
टिप्पणी पोस्ट करा (Atom)
एक कविता माझी
एक कविता माझी: माझिया मनात तिचीच सय भेटते परी बोलणे नाही भासे जरी ती अवखळ झरा वाहणे तिचे उथळ नाही नयनी जरी दिसती भाव खट्याळ हृदयात कारुण्य ...
-
प्रियकराची हजार लफडी प्रेयसीचे हजार नखरे म्हणून म्हणतो ऐका माझे या वाटेवर न गेलेलेच बरे. तो म्हणतो मी चुकलोच नाही ती म्हणते फक्त माझेच खरे. ...
-
सुगंधाने चिंब केले माझे मन जिने तो पारीजाताचा दरवळ तू आहेस. दृष्टिहीन डोळ्यांना सुख स्वप्न दिले जिने ती रातराणी तू आहेस. निवडुंगाच्या काटयां...
-
कितीक प्रमाद घडले माझे मार्ग दाखवी खरा. आलो शरण तुला ईश्वरा... तुझी कृपा नर जन्मी घातले, सुख दु:खाचे दिवस दाविले. क्रुतघ्न मी पण तुला विस्मर...
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा